Mensen die nog steeds denken dat onze oosterburen geen leuke muziek kunnen produceren, waren zaterdag vast niet in het Amsterdamse zaaltje OCCI. Hier speelde namelijk het beloftevolle trio Sonnenbrandt uit Hamburg. Frau Sonne, Herr Brandt en Kpt. Korg hadden weinig moeite om de temperatuur tot zomerse hoogtes te laten stijgen!
De ingrediënten: minimale electro pop met een flinke knipoog naar de Neue Deutsche Welle. Een charmante zangeres met bloemetjesjurk, alsmede twee heren in pak achter lo-fi gitaar en vooral veel ouderwetse synths.
Sonnenbrandt maakt dansbare, pretentieloze liedjes met Duitse teksten, die niet al te diepzinnig zijn (bijvoorbeeld een integrale Bedeinungsanleitung van een Ikea-lamp). Hun onweerstaanbare hitsong Lüdenscheid doet me tekstueel wat denken aan België van het Goede Doel, met een opsomming van plekken en situaties waar ze liever niet willen zijn.
Het beperkte eigen repertoire (Sonnenbrandt heeft alleen de “Urlaubsgruss mit Sonnenbrandt EP” uitgebracht, een heel album volgt in februari) werd live aangevuld met covers van obscure (Lio’s Amour toujours) en bekende (Blondie’s Heart of Glass) wave en disco songs. De Hamburgers vermaakten zich zelf ook prima en bleven tot het einde op de party plakken.
Uren later schalden aanstekelijke liedjes als Radio nog steeds door mijn hoofd:
"Laß mich dein Radio sein, komm schalt mich ein...
...Widerstand im Transistorland".